Παραμένοντας στην Αλεξανδρούπολη, βρίσκομαι σε περίοδο εμπλοκής. Για τους μη κατέχοντες την ορολογία αυτό σημαίνει πως οι έξοδοι έχουν μειωθεί δραματικά.

Για παράδειγμα βγήκα μετά από 1 βδομάδα ακριβώς και κατάφερα να κάνω μπάνιο μετά από 3 μέρες. Βλέπετε το φυλάκιο έχει μόνο 2 δεξαμενές νερού και την Παρασκευή που ανέβηκα ήταν μέχρι τη μέση. Μετά από μερικές ώρες όμως η μία έσπασε, σε παλιότερο μπάλωμα που της είχαν κάνει, με αποτέλεσμα να μείνουμε χωρίς νερό για πλύσιμο από το Σάββατο το βράδυ. Έτσι τη Δευτέρα το πρωί ξύρισμα με μπουκάλια εμφιαλωμένο νερό Και ομολογώ πως ύστερα από τρεις μέρες περίπολο (=περπάτημα γύρω γύρω το στρατόπεδο-αποθήκες πυρομαχικών επί ένα δίωρο κάθε τετράωρο) με έκαναν να σιχαίνομαι τον εαυτό μου.

Ευτυχώς που πλέον είμαι γραφέας του 4ου ΕΓ (Επιτελικού Γραφείου) και έδωσε εντολή ο ταγματάρχης να κατέβω από το φυλάκιο, άσχετα από το αν ο λόχος μου θα έστελνε αντικαταστάτη, και έτσι επανήλθα στο ανθρώπινο είδος και δεν παρέμεινα μια πράσινη ύπαρξη που μύριζε.

Τα ευχάριστα νέα είναι πως επαναπρογραμματίστηκαν οι άδειες του Λόχου και μάλλον θα κατέβω προς τα νότια (ως άλλο μεταναστευτικό πουλί) στις 20 Αυγούστου ή κάπου εκεί γύρω εκτός και αν πιάσει πάλι φωτιά η Σαμοθράκη και μας στείλουν ως Λόχο πυρόσβεσης εκεί, εξοπλισμένοι με όλα τα απαραίτητα σύνεργα όπως έγινε πριν απο 2 εβδομάδες που παραλίγο να πάρουμε το πλοίο και να πάμε. [Απαραίτητα σύνεργα: εξάρτυση, εσωτερικό κράνους, σακίδιο Μ71 (καραβάνα, μαχαιροπήρουνα, σώβρακο, φανέλλα, πετσετούλα, κάλτσες, ξυραφάκια και αφρός, οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα), ατομικό αντίσκηνο και φυσικά ΠΕΤΣΕΤΑ τυλιγμένη γύρω από το λαιμό (υπό τους 40 βαθμούς)]

Κατά τα άλλα είμαι το παιδί για όλες τις δουλειές (άσχετα αν είμαι μεγαλύτερος από τους περισσότερους φαντάρους, ΕΠΟΠ, υπολοχαγούς και λοχαγούς που έχουμε στο Τάγμα): γραφέας 4ου, επιλοχίας 2ου Λόχου (ή ρουφιάνος για τους υπόλοιπους φαντάρους), σκοπός ή περίπολο (ο μόνος ένοπλος του Λόχου που έχει μείνει στο στρατόπεδο), αγγαρειομάχος (λέγε με βουλωμένη τελευταία χέστρα τούρκικου τύπου ΚΑΘΕ πρωί σχεδόν) κλπ κλπ ανάλογα την ημέρα και την ώρα και φυσικά τον τόπο.
Το άλλο καλό νέο είναι πως έχω χάσει περίπου 10 κιλά αφού δεν προλαβαίνω να φάω τις περισσότερες φορές και όλες τις υπόλοιπες φορές που προλάβαινα δεν είχα όρεξη. Μόνο το πανέ κοτοπουλάκι της Τρίτης ή της Πέμπτης έλεγε κάτι αλλά τώρα που αλλάξαμε μάγειρα παίζεται και αυτό.

Ευτυχώς υπάρχουν τα σουβλάκια σε σάντουιτς (σε ψωμί ή πίτα!!!) που το απ’ όλα σημαίνει ντομάτα, πατάτα, κρεμύδι, σάλτσα (ketchup στα νότια!!!) και μουστάρδα τα οποία τιμάω μια φορά την εβδομάδα αν είμαι έξω ή αν βγαίνει κανένας έμπιστος φαντάρος και αξιωθεί και μου φέρει (σπάνιο πλην υπαρκτό πρόσωπο).
Το κοινωνιολογικό σχόλιο ορμώμενος από την παραπάνω διαπίστωση περί έμπιστου φαντάρου: οι Κοζανίτες είναι μακράν οι χειρότεροι (λέγε με και άξεστο, αγενή κ.α. α στερητικά), οι Σερραίοι ακολουθούν και μετά έπονται οι λοιποί βάρβαροι… Οι Αθηναίοι και οι Θεσαλλονικείς ισορροπούν μεταξύ του ύψους και του βάθους και φυσικά οι πιτσιρικάδες (έτος γεννήσεως μετά το 1983) είναι μάλλον πολύ μακριά από μένα… Μάλλον παραμεγάλωσα και είμαι γεροπαράξενος…

Κλείνοντας αυτό το mail γίγας: ορισμένα τα έχετε ακούσει στο τηλέφωνο και ορισμένα άλλα ίσως σας φαίνονται ασύνδετα και ασυνάρτητα αλλά όποιος θέλει ας μου στείλει ένα mail ή ας μου κάνει μια αναπάντητη για να τα πούμε πιο αναλυτικά και να αγορεύσω γιατί δεν πρέπει να πηγαίνεις στον Ε.Σ (ελληνικό στρατό)… Καλές διακοπές και sorry αν σας έριξα… Είμαι καλά (σε γενικές γραμμές, δηλ. την παλεύω) και παραμένω δίχρωμος ως φαντάρος…