Η αλήθεια είναι πως έχω βγει έξω από την Κυριακή που μας πέρασε αλλά δεν είχα κουράγιο να γράψω ούτε μια γραμμή… Ήμουν τόσο κουρασμένος από όλα όσα συνέβησαν την εβδομάδα της άσκησης που το μόνο που ήθελα να κάνω είναι να κλείσω το μυαλό μου και να μην σκέφτομαι!

Αυτό που με κούρασε ήταν ο εξής κύκλος:
Ξύπνημα το πρωί, σκοπιά στις 8:00 με 10:00 το πρωί, δουλειά στο γραφείο, σκοπιά στις 14:00 με 16:00, ύπνος (αν δεν είχε απογευματινή, δηλ Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή), φαγητό στις 19:00 με 20:00, πάλι σκοπιά στις 20:00 με 22:00, ΥΠΝΟΣ της ημέρας από τις 22:30 έως τις 01:40, σκοπιά στις 02:00 με 04:00, ύπνος άλλη 1,5 ώρα και ξανά ξύπνημα στις 06:00 και φρουρά στις 06:15 και πάμε πάλι από την αρχή… Και αυτό για 5 μέρες συνέχεια, και μάλιστα ορισμένες μέρες έκανα σκοπιά ανά 2 ώρες ή δεν κοιμόμουν το μεσημέρι. Παρόλο που σκοπιά = στέκομαι 2 ώρες φορτωμένος με το όπλο, το κράνος, την εξάρτυση και τα πυρομαχικά (σύνολο 10 κιλά) η καταπόνηση ήταν τόσο σωματική (στέρηση ύπνου, πόνος στα γόνατα) όσο και πνευματική. Αποτέλεσμα αυτού του κύκλου ήταν να καταφέρω να κάνω μπάνιο μετά από 6 ολόκληρες μέρες. Ευτυχώς που δεν είχε τρομερή ζέστη για να πεθάνω ακόμα και εγώ ο ίδιος από “ασφυξία”. Η αίσθηση των καθαρών ρούχων ήταν απίστευτη μετά από το μπάνιο…

Επίσης οι συνθήκες διαβίωσης ήταν πιο δύσκολες καθώς, κοιμόμασταν ανάμεσα σε αγνώστους, ανθρώπους που δε νοιαζόντουσαν για την καθαριότητα του λόχου (βλ. τουαλέτες κυρίως) καθώς θα έμεναν μόλις 1 βδομάδα εκεί. Το φαγητό ήταν μέτριας ποιότητας καθώς υπήρχε μόνο ένας μάγειρας και το υπόλοιπο “προσωπικό” βρισκόταν στην άσκηση.

Ακόμα και έτσι όμως ήμουν σε καλύτερη μοίρα από τα παιδιά πχ που μόλις είχαν έρθει στη μονάδα και οι έξυπνοι ηγέτες μας (στρατηγοί και διοικητές) τα έστειλαν κατευθείαν στη μεγαλύτερη άσκηση των Ενόπλων Δυνάμεων. Όλοι να ζητάνε να είναι όλα στην εντέλεια και να βλέπεις 19χρονα παιδιά να πασχίζουν να είναι “προβλεπόμενα”, δηλ. να είναι όλα όπως περιγράφονται από τους στρατιωτικούς κανονισμούς. Να καταλάβουν πχ πως πρέπει να είναι βαλμένα τα πράγματα μέσα στο σακίδιο εκστρατείας, πως να είναι τυλιγμένα σε κουλουράκια τα λουριά για να μην κρέμονται, που δένουμε τα μπαντζάκια της παραλλαγής κλπ. Φυσικά έφαγαν σκόνη και κρύο που δε θα ξεχάσουν ποτέ…

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι ήταν η μέρα που έπεσαν τα πυρά. Πραγματικά πυρά, όπως θα γινόταν σε έναν πόλεμο. Τα βλήματα έπεφταν 20 με 30 χλμ μακριά από την πόλη αλλά τα τζάμια τρίζανε και έλεγες ότι θα σπάσουν σε λίγο. Φαντάσου να σκάσει ένα τέτοιο βλήμα διπλα σου, αν δεν σε εξαϋλώσουν τα θραύσματα, σίγουρα θα μείνεις κουφός. Εκεί όμως σταμάταγε το εντυπωσιακό… Μόνο στο να τα βλέπεις να σκάνε από μακριά ή να τα ακούς. Αν συμβαίνουν δίπλα σου, τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα γιατί θα είσαι ανάμεσα σε ένα πόλεμο. Ακόμα και πόλεμος να μη γίνεται οι οικονομικές προεκτάσεις είναι ανυπολόγιστες: απίστευτες τιμές βλημάτων (πχ 10.000.000 δρχ ένα βλήμα), απίστευτη κατανάλωση καυσίμων και φαγητού και όλα αυτά για μια επίδειξη δύναμης και οργάνωσης με αμφίβολα αποτελέσματα ως προς την εκπαίδευση και σίγουρα φρικιαστικά αποτελέσματα την ώρα του πολέμου.

Έτσι φτάνουμε σε αυτή τη βδομάδα, που το σημαντικότερο γεγονός είναι πως έχουμε ξανά ορθοπαιδικό γιατρό στο νοσοκομείο, οπότε σήμερα με έβγαλε πάλι ελεύθερο ασκήσεων, πορείας και ορθοστασίας επί 6ήμερο, οπότε χάνω την αυριανή μέρα εκπαίδευσης που προβλέπεται σκληρή και μακριά… Αύριο έχει ΠΥΡ Και ΚΙΝΗΣΗ με αβολίδωτα [ή στην ελληνική με άσφαιρα] (ΠΚΑ για συντομία). Κοινώς πως ο μαχητής [εγώ είμαι αυτός ] κινείται στο πεδίο της μάχης προσπαθώντας πχ να καταλάβει ένα ύψωμα και παράλληλα δέχεται ή εκτελεί πυρά. Αμέσως μετά το μεσημέρι έχει βολή και το βράδυ έχει νυχτερινή βολή… Άρα στο πόδι από τις 6 το πρωί ως τις 12 το βράδυ με τρέξιμο, ορθοστασία και πολλή κούραση.

Την προηγούμενη φορά που πήγα σε ένα ΠΚ παραλίγο να λιποθυμίσω εξαιτίας της ζέστης και της καταπόνησης σε συνδυασμό με την καρδιακή μου κατάσταση οπότε πλέον δεν το ρισκάρω. Ο γιατρός απεφάνθη ότι αν επιμείνουν τα συμπτώματα και μετά την ξεκούραση των 6 ημερών, να πάω για αλλαγή σωματικής ικανότητας, δηλ. να γίνω ΑΟΠΛΟΣ. Αυτό πρακτικά σημαίνει: όχι σκοπιές και περίπολα, όχι όπλο για καθάρισμα, όχι βολές, όχι ασκήσεις ακριβείας (επ’ ώμου, παρα πόδα, παρουσιάστε κλπ), κυρίως θαλαμοφύλακας και άντε αγγαρείες καθαριότητας ή μαγειρίων. Με κάτι τέτοιο θα ήμουν ικανοποιημένος καθώς θα κάθομαι αρκετά συχνά σε καρέκλα και οι ευθύνες μου θα είναι σαφώς μικρότερες. Επίσης θα είμαι στο εσωτερικό κτιρίων και όχι έξω στο κρύο, ειδικά τώρα που μπαίνει και ο χειμώνας. Στην Αλεξανδρούπολη, το μπουφάν είναι απαραίτητο από το απόγευμα και το βράδυ στη σκοπιά κατέβαζα τα μανίκια της παραλλαγής (ο κανονισμός προβλέπει να τα έχουμε σηκωμένα μέχρι τις 15 Οκτωβρίου ανεξάρτητα από το τι καιρό κάνει) και από μέσα μια μακρυμάνικη βαμβακερή τύπου φούτερ. Και πάλι υπάρχουν στιγμές που κρυώνω στη σκοπιά…

Το παράπονό μου από τις εξόδους μου (εκτός από το ότι πονάω όταν περπατάω) είναι πως προσπαθώ από την Κυριακή να δω τους Dukes of Hazzard και κάθε φορά αποτυγχάνω γιατί το cinema είναι κλειστό λόγω έλλειψης απαρτίας. Την Κυριακή ήταν το μπασκετ, την Τρίτη ο Παναθηναϊκός, σήμερα την Τετάρτη ο Ολυμπιακός και εγω που δεν ασχολούμαι δε μπορώ να απολαύσω μια χαλαρή ταινία σε ένα σκοτεινό σινεμά… Μήπως να αρχίσω να ασχολούμαι κι εγώ με το ποδόσφαιρο και να παίζω στοίχημα, να μιλάω όλη μέρα για στοίχημα-γυναίκες και αυτοκίνητα;

Τελικά περνάνε οι μήνες και πλησιάζουμε ολοένα και πιο κοντά στο τέλος… Καλό βράδυ…