Απολαμβάνοντας τον σκοτεινό αγγλικό καιρό σήμερα, μπορώ να χαλαρώσω από τη τρέλα της Παρασκευής. Ήταν η μέρα-ορισμός “του δουλεύω υπό αντίξοες συνθήκες, πίεση και 2 αντιπαθητικούς πάνω από το κεφάλι σου” και το αποτέλεσμα έπρεπε να είχε σταλεί την προηγούμενη ημέρα. Έτσι χαζεύω τα σύννεφα που καλύπτουν όπως πάντα τον τεράστιο όγκο της Σαμοθράκης και από κάτω η γκρίζα θάλασσα… Ωραίες εικόνες αρκεί να μην φοράς πράσινα…

Έπρεπε να απαντήσουμε σε ένα ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ έγγραφο της ταξιαρχίας και υποτίθεται πως το μόνο που είχαμε να κάνουμε ήταν να συμπληρώσουμε έναν πίνακα που μας είχαν στείλει σε ηλεκτρονική μορφή, να τον τυπώσουμε και να τους τον στείλουμε πίσω. Έλα όμως που οι έξυπνοι έστειλαν μια ΑΔΕΙΑ δισκέτα!!! Αφού ξεπερνάμε το πρώτο shock ο αγαπητός κ. υποδιοικητής λέει πως πρέπει να φύγει το χαρτί οπωσδήποτε την ίδια μέρα και άρα πρέπει να φτιάξουμε έναν πίνακα δέκα σελίδων με πολλές λεπτομέρειες ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ Ξεκινάω κι εγώ ο κακόμοιρος την (μάταιη) πληκτρολόγηση των δεδομένων αλλά όσο πέρναγε η ώρα ερχόντουσαν διάφοροι με κάθε λογής αιτήματα: φωτοτυπίες, καθαριστικά για τα μαγειρεία, άλλα χαρτιά που έπρεπε να συνταχθούν παράλληλα κλπ αρμοδιότητες του 4ου Γραφείου. Κάποια στιγμή γύρω στις 10:30 έρχονται και οι αγγελιοφόροι που θα πήγαιναν το χαρτί αυτό χέρι με χέρι μέχρι την Ταξιαρχία γιατί με το ταχυδρομείο θα έκανε 2-3 μέρες να φτάσει (50 χλμ πιο πάνω στον Έβρο).

Στρογγυλοκαθήσανε, άρχισαν να κάθονται αμήχανα και να αδημονούν από τις 11:00, να ρωτάνε αν τελειώνουμε, να ξεφυσάνε και να κόβουν βόλτες μέσα στο γραφείο (διαστάσεων 2×3), οπότε και να μας αγχώνουν… Έτσι πέρασε η ώρα, το χαρτί ολοκληρώθηκε με τα πολλά στις 13:35, άντε να το πάμε στον υποδιοικητή να το δει, να μας πει ότι θέλει προσοχή στην εμφάνιση γιατί θα το δει ο ίδιος ο ταξίαρχος, άντε να ξεφυσάνε οι άλλοι γιατί 14:30 πρέπει να είναι σπίτια τους ως γνήσιοι δημόσιοι υπάλληλοι και μονολογούσαν “πότε θα πάμε, πότε θα γυρίσουμε”, άντε να κάνουμε τις διορθώσεις, να πάρουμε νούμερα πρωτοκόλλου, να τα βάλουμε σε φακέλους, να βάλλουμε και τη δισκέτα και ανάθεμα αν στείλαμε τα σωστά χαρτιά και τα σωστά αρχεία Αφού ανασάναμε με ανακούφιση, και αφού μας παρηγόρησε ο υποδιοικητής ότι ήταν πράγματι ένα δύσκολο χαρτί, πήγαμε για φαγητό και μετά για τη γνωστή φρουρά.

Ευτυχώς πλέον οδεύω προς την πολυπόθητη αλλαγή σωματικής ικανότητας (με το τίμημα να πονάω συνέχεια στα γόνατά μου, ακόμα και όταν στέκομαι), οπότε η υπηρεσία μου ήταν θαλαμοφύλακας (η πιο σημαντική υπηρεσία στο στρατό όπως λένε κάθε φορά οι ΑΥΔΜ στη φρουρά) ή σε κοινή ελληνική ΛΑΝΤΖΑ στα μαγείρεια. Το μεσημέρι δεν είχε δουλειά, αλλά το βράδυ παρόλο που έφαγαν σύνολο 20 άτομα, έπλενα 1,5 ώρα. Ο λόγος: μπακαλιάρος με σκορδαλιά και παντζάρια. Ενώ οι δίσκοι πλένονται εύκολα, τα ταψιά έχουν κολλημένα στον πάτο το μπακαλιάρο (και ήταν 5 τα άτιμα)… Αυτό σημαίνει τρίψιμο με το σύρμα, πλύσιμο, σαπούνισμα, γύρισμα, και φτου από την αρχή… Βρώμικη δουλειά και αυτή αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει… Το κακό είναι πως πετάγονταν νερά εμπλουτισμένα με το λάδι από τα ταψιά και τους δίσκους επάνω μου και μετά μύριζα κι εγώ σαν ψητός μπακαλιάρος Μπλιαχ… Άλλαξα μπλούζα και επανήλθα στη χώρα του καθαρού αέρα…

Ωστόσο το θέμα δεν ήταν ο μπακαλιάρος, αλλά ευρύτερο… Πως νέοι, 19-24 χρονών δεν ξέρουν πως να πλύνουν σκεύη, τουαλέτες, να κάνουν λελογισμένη χρήση αποθεμάτων (λέγε με απορρυπαντικό πιάτων και χλωρίνη) και γενικά να ΒΑΡΙΟΥΝΤΑΙ. Μάλλον εγώ είμαι ο περίεργος στην προκειμένη περίπτωση και απαιτώ πολλά από τους άλλους. Αυτό που κάνει όμως τρομερή αντίθεση ήταν πως σήμερα το πρωί είχαν όρεξη να παίξουν μπάσκετ (φορώντας παραλλαγή και άρβυλα) αλλά να καθαρίσουν το χώρο που κοιμούνται το προσπερνάνε με περισσή άνεση. Κατά τα άλλα το μόνο θετικό τους είναι η αντοχή στην στρατιωτική ζωή, δηλ. στα συνεχόμενα ξενύχτια, το λίγο φαί, τον κακό ύπνο, την ορθοστασία και το τρέξιμο από εδώ και από εκεί… Και μερικοί πλέον μου μιλάνε στον πληθυντικό γιατί έκανα το λάθος να τους
αποκαλύψω την ηλικία μου σε συνδυασμό με το ότι είμαι ο εντολοδόχος του λοχαγού σε ότι έχει να κάνει με τεχνικά θέματα του λόχου ως οργανωτική μονάδα (κρεβάτια, καθαριότητες, ποιος είναι που, εκκρεμότητες που έχουν να τακτοποιηθούν κλπ). Πλάκα έχει αλλά ταυτόχρονα με κάνει να φαίνομαι κάτι που δεν είμαι…

Κατά τα άλλα αυτό που με απασχόλησε αυτή την εβδομάδα ήταν πως δεν κατάφερα να δω ταινία στο σινεμά γιατί δεν υπήρχε αρκετός κόσμος (ή για να ακριβολογώ δεν υπήρχε κανένας υποψήφιος θεατής εκτός από μένα). Την προηγούμενη Κυριακή ήταν το Ευρωμπάσκετ, τη Δευτέρα είχα υπηρεσία, την Τρίτη ήταν ο Παναθηναϊκός, την Τετάρτη ο Ολυμπιακός, την Πέμπτη νυχτερινή βολή (που γλύτωσα επειδή οδεύω προς αλλαγή σωματικής ικανότητας), σήμερα θα προσπαθήσω ξανά την τύχη μου… Και να πεις ότι είναι καμιά μικρή πόλη… Εντάξει και τα 2 cinema που διαθέτει είναι τύπου, Άστυ αλλά παίζει καινούριες και εμπορικές ταινίες (ο ένας Odeon και ο άλλος Village διανομές). Παρόλαυτα κάθε φορά στον ένα είμαστε 7-10 άτομα και στον άλλο γύρω στα 20.

Περισσότερα νέα, αύριο που θα είμαι εξοδούχος από τις 11 το πρωί… Η Κυριακή είναι η καλύτερη ημέρα…