Άλλη μια Κυριακή μας βρίσκει έξω, στον πολιτισμό ή στο τρελάδικο (ανάλογα που κατοικείς) τις περισσότερες ώρες. Ας πούμε για μένα είναι πολιτισμός το να βλέπω κόσμο που δε φοράει πράσινα (και φυσικά γυναίκες), να μπορώ να καθίσω την ώρα που θέλω για φαγητό και να επιλέξω τι θα φάω, να επιλέξω πότε και με ποιον θα μιλήσω και γενικά να χαλαρώσω…

Από την άλλη βγαίνω και διαβάζω για Μεγάλες Μαμάδες και πχ τις “Τρυφερές στιγμές έζησαν για λίγο η μαμά και κόρη Παπατκούδη, όταν λίγο πριν το μεσημεριανό γεύμα θέλησαν απολαύσουν η μία την αγκαλιά της άλλης στο κρεβάτι τους. Οι δύο γυναίκες ξάπλωσαν αναπαυτικά και αγκαλιάστηκαν, δείχνοντας έτσι την τρυφερή σχέση που έχουν μεταξύ τους…… Αυτή η στιγμή ως δια μαγείας φαίνεται πως έδωσε στις δύο γυναίκες ευεξία και θετική αύρα και έτσι με σαφώς ανανεωμένη διάθεση, επέστρεψαν στο σαλόνι μαζί με την υπόλοιπη παρέα για να πάρουν μέρος στις συζητήσεις των υπόλοιπων παικτών, που βρίσκονταν ήδη σε εξέλιξη.”

[ [1] http://www.bigmother.gr/articleDetail/0,5486,117423,00.html για το πλήρες άρθρο συνοδευόμενο από οπτικό υλικό] και να σκέφτομαι πως αν βγάλεις τις λέξεις “μαμά και κόρη” το κείμενο είναι η εισαγωγή ενός ερωτικού έως πορνογραφικού κειμένου. Άρα κατά μία έννοια διατηρώ τη λογική μου όντας έγκλειστος στο στρατόπεδο “Πατσούκα” καθώς ο χρόνος κυλά διαφορετικά εκεί μέσα…

Και αυτό με φέρνει στο σημερινό θέμα ανάλυσης. Το Πρόγραμμα! Ναι, με Π κεφαλαίο καθώς μαζί με την πειθαρχία είναι αυτό που διατηρεί τη φυσιογνωμία του Ε.Σ. Το πρόγραμμα είναι πλήρως καθορισμένο και το σίγουρο είναι πως θα πρέπει να είσαι για φαγητό στις 2 το μεσημέρι και στις 8 το βράδυ τις καθημερινές. Φυσικά αυτό καταστρατηγήθηκε 2 φορές, 2 συνεχόμενες ημέρες που η μονάδα ήταν σε άσκηση επάνδρωσης τοποθεσίας και επιθεώρησή της από το Σωματάρχη. Όλα αυτά ακούγονται πολύ σημαντικά (και θεωρητικά είναι), αφού σημαίνει πως το τάγμα παρατάχθηκε στις θέσεις μάχεις που θα λάβει σε περίπτωση που μας επιτεθούν οι Τούρκοι, αλλά στην πραγματικότητα αυτό σήμαινε άσκοπη πολύωρη αναμονή περιμένοντας το Στρατηγό.

Αν και δεν ξέρω τις ακριβείς συνθήκες καθώς και τις 2 μέρες παρέμεινα στο στρατόπεδο και στο γραφείο (άρα είμαι βύσμα για τα μάτια όλων των υπολοίπων, αφού ο λοχαγός και ο Διοικητής μου έκαναν τη “χάρη” και με άφησαν πίσω και δε με φόρτωσαν με όπλο, κράνος, εξάρτυση και να τρέχω στο ΚΑ “Βρυσούλας”) αλλά φαντάζομαι πως είναι να φορτώνεσαι 2 μέρες σερί στο STEYER από τις 8 το πρωί, να πηγαίνεις σε ένα βουνό με καλοκαιρινή ένδυση (δηλ. παραλλαγή με σηκωμένα τα μανίκια γιατί ακόμα ακολουθούμε το καλοκαιρινό πρόγραμμα), να στέκεσαι όρθιος, να μη σου φέρνουν φαγητό και να γυρνάς βρώμικος και εξαθλιωμένος στις 8 το βράδυ. Και εκείνη την ώρα που σκέφτεσαι πως θα κάνεις ένα μπάνιο για να ξαναγίνεις άνθρωπος (από γουρούνι που ήσουν μέσα στη σκόνη) καινα βγεις λίγο έξω να χαλαρώσεις,
να σου λένε πως δε θα βγείς γιατί ο Διοικητής διέταξε πως πρέπει να ξεκουραστείς. Ωστόσο ούτε την επόμενη μέρα θα είχε εξοδούχους γιατί υπήρχε ένα μεγάλο πολιτιστικό event στο ΚΨΜ της μονάδος. Ο συνάδελφος πλέον Βαλάντης (λαϊκοποπ τραγουδιστής), που υπηρετεί ως Ι4 (άοπλος) στο 526 Μ/Κ ΤΠ (δηλ. δίπλα μας) θα έδινε μια μοναδική και ανεπανάληπτη συναυλία για τη φρουρά της Αλεξανδρούπολης.

Ακόμα θυμάμαι την ημέρα της επιθεώρησης από τον ίδιο στρατηγό στις 21/6, 3 μόλις μέρες μετά την εγγραφή μας στη μονάδα της παραμεθορίου και μετά το (ηρωικό) 24ωρο ταξίδι για να φτάσουμε από την Κόρινθο στην Αλεξανδρούπολη. 3 μέρες τρέξιμο, κουβάλημα (πολύ κουβάλημα), λάντζα (επίσης σε υπερθετικό βαθμό) και 4 ώρες ορθοστασίας σε μια άκρη γιατί δεν είχαμε ενταχθεί πλήρως στο πνεύμα της μονάδας και άρα δεν άξιζε να περάσουμε από την ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ του (κοινώς να παρουσιαστείς, να σε ρωτήσει από που είσαι και αν έχεις αδέρφια και μία ή δύο ερωτήσεις σχετικά με την ειδικότητά σου που αν δεν ήξερες έλεγες ένα “Δε γνωρίζω” και καθάριζες και αυτό επαναλήφθηκε 60-70 φορές). Εκείνη τη μέρα φάγαμε στις 4:30 το μεσημέρι και μας ζήτησε συγγνώμη που δεν εφάρμοσε το Πρόγραμμα.
Στην άσκηση επάνδρωσης δεν ξέρω αν ζήτησε συγγνώμη, αλλά ο Διοικητής και ο Υποδιοικητής ήξεραν από το πρωί ότι ο στρατηγός θα περάσει μετά τις 3 το μεσημέρι για να τους δει, παρόλαυτα έστειλαν όλον τον κόσμο στην τοποθεσία από τις 8 το πρωί.

Παραβλέποντας όμως ακόμα και αυτό, ο ίδιος Διοικητής, την επόμενη μέρα σε συγκέντρωση του επιτελείου του (λοχαγοί και υπεύθυνοι γραφείων) φώναζε πως το Πρόγραμμα πρέπει να τηρηθεί, ακόμα και να στο στρατόπεδο είναι 5 στρατιώτες. “Δε μπορούμε να τους αφήσουμε να περιφέρονται στο στρατόπεδο άσκοπα” ήταν τα ακριβή λόγια του και αναφερόταν στην απογευματινή εκπαίδευση της Πέμπτης (την ημέρα της Βραδιάς Οπλίτη, την επόμενη μέρα από την άσκηση επάνδρωσης τοποθεσίας). Απογευματινή εκπαίδευση σημαίνει: ασκήσεις ακριβείας ή καθαριότητες στρατοπέδου (ναι αυτό σε εκπαιδεύει, σε κάνει πολύτιμο λαντζέρη, σκουπιδιάρη, αναίσθητο στη βρώμα και τη δυσωδία). Άρα πριν από τη συναυλία, οι άνδρες έπρεπε να επιδείξουν ζήλο στις ασκήσεις “Επ’ ώμου”, “παρουσιάστε” και “παρά πόδα” και οι άοπλοι να ετοιμάσουν το χώρο για το βράδυ.

Άρα δύο μέτρα και δύο σταθμά, καθώς δεν παραπονέθηκε κανείς για την “αυθαιρεσία” του στρατηγού αλλά όπως λέει και ο ΣΚ 20-1 (Στρατιωτικός Κώδικας) πρώτα εκτελείς και μετά παραπονιέσαι για διαταγή που σε μειώνει. Φυσικά οι στρατιώτες μπορούν να εκφράσουν τα παράπονά τους μόνο προφορικά και χωρίς δυνατότητα να προσπεράσεις την ιεραρχία, δηλαδή πρώτα το λές στο διμοιρίτη σου, μετά στο λοχαγό σου και μετά στην αναφορά τάγματος μπροστά σε όλους… Άρα σιγά μην εισακουστείς… Αυτές τις 3 μέρες που έμεινα μέσα, την ημέρα της άσκησης, την ημέρα της συναυλίας (η της Βραδιάς Οπλίτη, όπως είναι γνωστή στο στράτευμα) και
την επόμενη, έριξα τόσο τη δουλειά της ζωής μου στο γραφείο, όσο και τη λάντζα του μήνα… Στο γραφείο όντας μόνος καθώς ο ταγματάρχης είχε αναρρώτικη άδεια, ο Θανάσης παρόλο που είναι άοπλος πήγαινε και αυτός στην άσκηση και στο Σχολείο Μαχητή (περισσότερα για αυτό μια επόμενη φορά), ο αξιωματικός που αντικαθιστούσε τον ταγματάρχη έβλεπε τα χαρτιά και πάθαινε σοκ οπότε τα έβαζε σε ένα φάκελο και τα καταχώνιαζε σε ένα συρτάρι ή με έβαζε να πάω στον υποδιοικητή για να βγάλω μια άκρη και να συντάξω τα κείμενα και διάφοροι ευγενικοί κύριοι που θέλανε φωτοτυπίες εκείνη τη στιγμή και να τους τις πάω και στο γραφείο τους, αφήνοντας όποια άλλη δουλειά είχα να κάνω. Μόλις τελείωνα τη δουλειά στο γραφείο, άντε για φρουρά και μετά κατευθείαν για λάντζα…

Εντάξει, την Τετάρτη είχε φασολάκια το μενού, οπότε το μόνο πρόβλημα ήταν ο όγκος των δίσκων που έπρεπε να πλυθούν, αλλά την Παρασκευή το μεσημέρι που ξαναείχα υπηρεσία (και λάντζα κατ’ επέκταση αφού η διαταγή του Διοικητή είναι πως οι θαλαμοφύλακες πάνε για πλύσιμο), είχαμε να πλύνουμε 2 άτομα και όσα είχαν περισσέψει από την προηγούμενη βραδιά (αφού έφαγαν 500 άτομα και αποκλείεται να πλενόντουσαν όλα τα σκεύη μετά τη συναυλία όση καλή θέληση και αν υπήρχε) οπότε κάπως άρχισα να εκνευρίζομαι… Ο επόπτης εστιατορίων (ευγενής τίτλος για έναν άχαρο ρόλο, αυτόν που επιβλέπει την αγγαρεία και άρα τη λάντζα και τις καθαριότητες) ήταν ένα πιτσιρίκι που δεν ξέρω τι σχέση έχει με το στρατό αλλά θα έκανε μεγάλη καριέρα ως κωμικός, σε κάποια ανύποπτη στιγμή μου
λέει τις εξής 2 κορυφαίες ατάκες: “Μην το πάρεις στραβά αυτό που θα σου πω, αλλά στο λέω επειδή είσαι ο μεγαλύτερος εδώ μέσα και καταλαβαίνεις κάποια πράγματα παραπάνω: το υγρό πιάτων με μέτρο γιατί δεν έχουμε αρκετό” και η δεύτερη (αφού τελείωσα με τα ταψιά και τους δίσκους που μου πήρε 1 1/2 ώρα) “Αν μπορείς για να εξυπηρετήσεις την εξυπηρέτηση και να με βοηθήσεις, πάρε μια σκούπα και καθάρισε εκείνα τα σκουπιδάκια στο πάτωμα του εστιατορίου (έναν αχανή χώρο που φιλοξένησε 500 άτομα που καπνίζανε)” και εννοούσε να σκουπίσω τις γόπες και τα χαρτιά που είχαν μείνει από χθες.

Την πρώτη ατάκα την προσπέρασα με γέλιο και σαρκασμό, καθώς του απάντησα ένα ξερό “Ναι ξέρω, εγώ σου τα δίνω αυτά” (αφού μια από τις αρμοδιότητες
του 4ου γραφείου είναι να διαθέτει καθαριστικά είδη σε όποιον τα χρειάζεται) αλλά στο δεύτερο αξιοποίησα πλήρως τις δυνατότητες που μου έδινε το σύστημα. Πρώτα εκτέλεσα, μάζεψα σε στοίβες τα σκουπίδια, και μετά έβαλα τον επόπτη να ψάξει να βρει φαράσι που δεν υπήρχε πουθενά και του έδωσα τη λύση να πάω να φέρω φαράσι από την αποθήκη για την οποία είχα τα κλειδιά μαζί μου και αφού ολοκλήρωσα την καθαριότητα του ρίχνω και ένα “Να προσέχεις τι ζητάς γιατί θα μπορούσα να πάω στον ΑΥΔΜ (αξιωματικός υπηρεσίας ως γνωστόν) και να σε αναφέρω γιατί δεν είχες προνοήσει για να υπάρχουν τα καθαριστικά” και εκεί δαγκώθηκε, άλλαξε 15 χρώματα και ψέλισε όταν έφευγα “Και δεν είναι ανάγκη να πας στον ΑΥΔΜ”… Και κάπου εκεί γύρισα εξουθενωμένος για να αναλάβω υπηρεσία και να φυλάξω το προσωπικό και τον οπλισμό…

Ομολογώ πως εκμεταλλεύτηκα το σύστημα και την Πέμπτη για να αποφύγω 2 πράγματα: α) την παρουσία μου στο πολιτιστικό event και β) τη λάντζα που θα ακολουθούσε αμέσως μετά. Πήγα στο γιατρό την Πέμπτη το πρωί και του είπα ότι πονούσε η μέση μου (που ήταν αλήθεια γιατί τα ταψιά είναι τεράστια και ο χώρος πλύσεως όχι ο ιδανικότερος) και να με βγάλει ελεύθερο υπηρεσίας (ΕΥ) παρόλο που δεν είχα υπηρεσία, καθώς οι ΕΥ δεν σηκώνονται από το κρεβάτι τους και άρα θα απέφευγα την απογευματινή εκπαίδευση, τη βραδιά οπλίτη και τη λάντζα και ταυτόχρονα θα ΚΟΙΜΟΜΟΥΝ!!!! Μάλλον δεν άρεσε σε κάποιον αυτό και για αυτό την
Παρασκευή με ξέσκισαν και στο γραφείο και στη λάντζα… Ξεκουράστηκα όμως σωματικά, σε σημείο που να ένιωθα πως βαριέμαι να κοιμηθώ κι άλλο ενώ είχα κοιμηθεί μόλις 12 ώρες… Με 3 ώρες ύπνο κάθε βράδυ, οι 6 ώρες του Σαββατοκύριακου είναι πολυτέλεια και οι 12 υπερβολή… Φυσικά όλοι με κοιτάγανε κάπως που εγώ κοιμόμουν και αυτοί έπρεπε είτε να κάνουν υπηρεσία είτε να παραστούν στην εκδήλωση…

Επίσης το συνταρακτικό γεγονός της εβδομάδας είναι πως αλλάζουμε λοχαγό (πάλι) γιατί αυτός που έχουμε πρέπει να παρουσιαστεί σε ένα τάγμα κάπου στα Γιαννιτσά και αν περάσει επιτυχώς τις εξετάσεις να βρεθεί στο Κόσσοβο… Αυτό από μόνο του δεν είναι συνταρακτικό αλλά αυτό που το κάνει θρίλερ είναι τα εξής: α) δεν το ζήτησε ο ίδιος να πάει στο Κόσσοβο αλλά η υπηρεσία τον επέλεξε, β) πρέπει να παρουσιαστεί εκεί στις 11/10 και το έμαθε μόλις στις 7/10, που σημαίνει πως σε 2 μέρες θα πρέπει να αφήσει σπίτι και λόχο. Το πρώτο είναι οικονομικό πρόβλημα και το δεύτερο διαχειριστικό γιατί παράδοση λόχου σημαίνει τουλάχιστον 1 εβδομάδα δουλειά. Τι να πει κανείς… Ευτυχώς ο αντικαταστάτης του είναι ένας εξίσου καλός τύπος και θα συνεχίσω να απολαμβάνω τα προνόμια της “ηλικίας” και της “προθυμίας” μου που σημαίνει παροχή βοήθειας σε αντάλλαγμα μια χαλαρότερη αντιμετώπιση σε μικρά αλλά σημαντικά πράγματα, όπως πχ το ότι σήμερα δεν ξυρίστηκα, να μπορώ να λέω τη γνώμη μου, να κάνω τις υπηρεσίες μου χωρίς να είμαι τόσο προβλεπόμενος και γενικά να νιώθω πως συνεργάζομαι και όχι ότι δέχομαι εντολές… Αυτά φυσικά με κάνουν ΒΥΣΜΑ αλλά πλέον δε με αγγίζουν…

Τελειώνοντας αυτό το κατεβατό… Έχουμε μπει σε μια κρίσιμη εβδομάδα: αύριο έχω επέτειο (5 μήνες στον Ε.Σ) και μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα έχουμε μάθει που πηγαίνουμε και πότε… Λογικά η επόμενη έξοδος θα είναι την Τρίτη το βράδυ ή την Τετάρτη το μεσημέρι… Ως τότε καλά να περνάτε