Σήμερα είναι η τελευταία μέρα στην Αλεξ/πολη (απομεινάρια του 4ου Γραφείου) κι εγώ καταναλώνω τις τελευταίες 10 ώρες που μου έχουν απομείνει στο λογαριασμό του net cafe (που και αυτό άλλαξε επωνυμία, δηλ franchise, στους 5 μήνες που έμεινα εδώ).  Χθες αγνάντευσα για τελευταία φορά το ηλιοβασίλεμα δίπλα στη Σαμοθράκη που δε φαινόταν λόγω ομίχλης και περιπλανήθηκα στους γεμάτο κόσμο δρόμους προτού πάω σινεμά. Η αλήθεια είναι πως θα μου λείψει και αυτή η πόλη αλλα τίποτα δε μπορεί να συγκριθεί με το Λονδίνο…

Τα συνταρακτικά νέα είναι πως την Παρασκευή ήρθε το σήμα της μετάθεσής μου: “Λόγω υπηρεσιακών αναγκών ο ΣΤΡ (ΠΖ) Κρητικός Χρήστος μετατίθεται στο ΚΕΠΥΕΣ”. Το ΚΕ.Π.Υ.Ε.Σ είναι το ακρωνύμιο των λέξεων:
Κέντρο
Πληροφοριακής
Υποστήριξης
Ελληνικού
Στρατού
το οποίο κατοικοεδρεύει στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας στην Αθήνα. Ναι οι υπόλοιποι 5 μήνες θα με βρούν σπίτι μου (όσο αυτό είναι εφικτό από την κατάσταση που θα αντιμετωπίσω εκεί) που έχει φυσικά πολλαπλά ωφέλη για την κοινωνική μου ζωή και τις ανέσεις που παρέχει ένα σπίτι σε σχέση με έναν θάλαμο στρατοπέδου.

Είναι προφανές πως δεν βρέθηκα εκεί τυχαία αλλά δούλεψε μια υπόγεια διαδικασία για την οποία όμως δεν είχα αρκετή ενημέρωση σε όλα τα στάδιά της. Έτσι γλύτωσα τα συνηθισμένα μέρη που στέλνει το 536 Μ/Κ ΤΠ τους οπλίτες του: Καστοριά, Κιλκίς, Πετρίτσι Σερρών (ελληνοβουλγαρικά), Νευροκόπι (ελληνοβουλγαρικά), Ροδόπολη Σερρών και κανά δυο άλλα που δε θυμάμαι τώρα αλλά είναι πάνω από 600χλμ από την Αθήνα.

Αυτό είχε ως συνέπεια να χαιρετήσω όλη σχεδόν τη “σειρά” μου πριν από 10-15 μέρες και να μείνω στο “5 τριαντά τρέξε” για απροσδιόριστο διάστημα. Η συγκυρία του να φύγει όλη η σειρά μαζεμένη δημιούργησε έντονες ελλείψεις σε προσωπικό, παρόλο που η νέα σειρά απαριθμούσε 60 άτομα και περιμέναμε άλλους 40. Ειδικά η κατάσταση στα γραφεία ήταν απεπλιστική, καθώς είχα μείνει ο μοναδικός γραφέας για το 4ο και το 1ο γραφείο και είχα φτάσει σε σημείο να φεύγω από το γραφείο στις 6 και τις 7 το βράδυ, ανάλογα πότε τελείωναν οι συνεντεύξεις των νέων στρατιωτών ή τελείωνα με τα χαρτιά στο 4ο γραφείο.

Ειδικά το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου το έβγαλα και τις 3 μέρες στη σκοπιά (είχαμε μείνει 2 ένοπλοι στο λόχο και 4 άτομα συνολικά), με αποκορύφωμα το νυχτερινό 2ώρο (4-6 ξημερώματα) του Σαββάτου προς Κυριακή που μάταια περίμενα την αλλαγή μου γιατί κανείς δεν ξύπνησε τον επόμενο σκοπό (ο ίδιος δεν είχε βάλει αφύπνιση) οπότε έμεινα άλλη 1,5 ώρα όρθιος στο κρύο (παρόλο που φορούσα το στρατιωτικό jacket, 3 μακρυμάνικες μπλούζες και μια αθλητική φόρμα μέσα από την παραλλαγή). Εννοείται πως όταν γύρισα στο λόχο πήγα και φέρθηκα ως κάφρος, φωνάζοντας και κλωτσώντας το κρεβάτι του τύπου που έπρεπε να ξυπνήσει την αλλαγή μου. Φυσικά αυτός ήταν στ’ αρχίδια του γιατί την προηγούμενη μέρα είχε γυρίσει από άδεια και την επόμενη έφευγε με μετάθεση αλλά αυτός κοιμόταν μέσα στο ζεστό του sleeping bag. Αλλά τι περιμένεις από ένα τυπάκι που το μόνο που ήξερε ήταν το τσιγαράκι, η trance και ο ύπνος? Ένας ακόμα ανεύθυνος που θα κάνει αργότερα οικογένεια και θα είναι “υπεύθυνος” άνθρωπος.

Όπως ένας άλλος τύπος, μουσικός με σπουδές στη Γερμανία όπου έζησε επί επταετίας και ένα χρόνο μικρότερος από μένα, που είχε για όλα άποψη, ήταν συνέχεια στο νοσοκομείο γιατί τον είχαν λιώσει στην υπηρεσία, πίστευε πως είχε μια άλλη ποιότητα από τους υπόλοιπους στο τάγμα  (άντε κι εγώ μαζί γιατί ήμουν μεγάλος, είχα ζήσει στο εξωτερικό και πήγαινα με τα νερά του) αλλά ακόμα και όταν έγινε άοπλος παραπονιόταν για την αγγαρεία στα μαγειρεία και φυσικά έτρωγε τις κρατήσεις σωρηδόν. Το πλέον όμως χαρακτηριστικό του ήταν πως άνοιγε με όλους την κουβέντα για τα στραβά της Ελλάδας και δη του Ε.Σ. με αποτέλεσμα να γίνει γραφικός επαναλαμβάνοντας τα ίδια πράγματα (και αντιπαθητικός για την απαξίωσή του προς τους γύρω του) αλλά ένα πρωί ήρθε τελευταίος στο ΚΨΜ και χωρίς καμία αιδώ αποφάσισε να πηδήξει την ουρά (εγώ περίμενα χωρίς να μιλάω για περίπου 5-7′ και πιεζόμουν γιατί έπρεπε να πάω και στο γραφείο) οπότε κι εγώ του τα έχωσα κανονικά ως γνήσιος Έλληνας. Φυσικά δε μου ξαναμίλησε παρά μόνο όταν έφυγε με μετάθεση μετά από 20 ημέρες για να πεί τη δική του εκδοχή: “Μπορεί να είχαμε τις διαφωνίες μας…” αλλά κι εγώ του απάντησα καταλλήλως. Αλλά το καλύτερο ήταν όταν μίλαγε για τις γυναίκες τις ζωής του: “Μπορεί να έχω πάει με 40 γυναίκες αλλά μόνο 1 μπορεί να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον και να την αγαπήσει σαν τρελός…” αν και νομίζω πως πρέπει να ήταν 40 απελπισμένες γυναίκες ή 40 να του έκαναν ψυχικό γιατί πιο πολύ με Τούρκος μετανάστης έμοιαζε παρά με γόη (μελαμψός, άκωλος και φλύαρος). Γνωστός και ως Κ***** (πολύ κοντά στο Καίσαρας μάλλον, μόνο που κανένας δεν τον χαιρετούσε)

Ένας άλλος ανεκδιήγητος τύπος ήταν αυτός που έπαιρνε τυχαία νούμερα κινητών όταν ήταν σκοπιά και αν έπεφτε σε γυναικεία φωνή της χωνόταν κι ό,τι ήθελε προκύψει. Πολλά από αυτά τα ηχογραφούσε ή τα έβαζε σε ανοικτή ακρόαση όταν ήταν μαζί με άλλα σοβαρά παιδιά. Καμιά φορά είχε πλάκα, καμιά φορά ήταν pathetic και καμιά φορά του έβγαιναν σε πολλά υποσχόμενη κατάσταση (πχ μια χωρισμένη 40άρα με γιο γύρω στα 20). Ένας άλλος 21χρονος που ήθελε να ρίξει την ξανθομαλλούσα αδύνατη και μικροκαμωμένη Επιλοχία Παναγιώτα αλλά με τη φάτσα που είχε και την μυρωδιά που ανάδινε δεν είχε καμία τύχη και φυσικά έμεινε μόνο στα λόγια. Ή ο γιατρός εξ Ιταλίας που έμοιαζε με μπεκρής και που το φάρμακο που πρότεινε για όλα τα προβλήματα ήταν Betadine, ειδικά η ατάκα “θα σου δώσω ένα καλό betadine ειδικά για τα πόδια” που το πρότεινε σε όλους σε κάποια στιγμή (ούτε ποσοστά να είχε) και όταν του έδωσα να διαβάσει ένα κείμενο στα αγγλικά για την καρδιακή μου κατάσταση μου είπε: “δεν έχεις τίποτα στα ελληνικά ή τα ιταλικά γιατί τόσα χρόνια στην Ιταλία…”. 34 χρονών ανίδεος γιατρός με αναιδέστατη συμπεριφορά.

Αλλά μακράν ο πιο περίεργος τύπος ήταν ο γιος Κ***** (γνωστής εταιρείας φυσικών καλλυντικών και όχι μόνο αν και εγώ την έμαθα τη φίρμα από την Έλλη που ρώτησε τι σχέση έχει με τον Κ****) που σου έφερνε πιο πολύ για οικοδόμος παρά για γιος βιομηχάνου. Εντάξει το παιδί δεν το διαφήμιζε, αντιθέτως δήλωνε maitre σε μπουζουξίδικο (δηλ 28 χρονών σερβιτόρος σε νυχτερινό κέντρο) και φωνακλάς. “Ρε, κομμάντο να σε ρωτήσω…” ήταν η εισαγωγική πρόταση για οτιδήποτε έλεγε και η κορυφαίες του στιγμές ήταν δύο και αφορούσαν το ποτό: στην πρώτη του Κυριακάτικη έξοδο που πήγαν όλοι για μπάνιο και ποτό στο beach bar γύρισε στις 11 το βράδυ τύφλα, ξυπόλητος, σχεδόν γυμνός και να μονολογεί πως έχασε τα γυαλιά του ενώ φόραγε γυαλιά ηλίου πάνω στο κεφάλι (τελικά αποδείχθηκε πως εννοούσε τα μυωπίας που έκαναν 600 ευρώ γιατί ήταν ειδική παραγγελία) και την τελευταία μέρα που τους κάλεσε όλους σε party με ποτό στο κτίριο του 1-3ου λόχου και εκείνη την ώρα έμπαινε ο ΑΥΔΜ στο θάλαμο και η συνέχεια ήταν απολαυστική.

Ομολογώ ότι γενικά πέρασα καλά στην Αλεξανδρούπολη και χαίρομαι που είχα αξιωματικούς που με εκτιμούσαν και δεν με πίεζαν. Δεν είναι και λίγο πράγμα να λέει ο λοχαγός ότι δεν πρόκειται να κάνεις άλλες ένοπλες υπηρεσίες παρόλο που ήμουν ένοπλος ή ο ταγματάρχης να με προφυλλάσει από ασκήσεις, πορείες και βολές ή ο διοικητής να σε ξέρει με το μικρό σου όνομα (έστω και τώρα τις τελευταίες 3 βδομάδες). Παρόλο που δεν πήρα τις 10 ημέρες τιμητικής άδειας που μου είχαν υποσχεθεί (5 από το λόχο και άλλες 5 από τον ταγματάρχη, ακόμα και ο διοικητής μου είπε πως ήθελε να μου δώσει 5 ημέρες αλλά δε μπορούσε να καθυστερήσει τόσο πολύ το φύλλο πορείας μου) και ήμουν 3 μήνες χωρίς άδεια και κάποιες στιγμές ένιωθα πιεσμένος στο γραφείο νιώθω πως ήταν καλά. Θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερα: να είχα πάει στον Παρμενίωνα, στις πορείες, να είμαι στα φυλάκια και να γυρίσω για να πάθω κρίση κήλης όπως συνέβη σε ένα άλλο παιδί του λόχου μου.

Αυτό όμως που εξακολουθεί να μου κάνει εντύπωση τώρα που ήρθαν και άλλοι νέοι στρατιώτες της  σειράς αυτής είναι πως δεν υπάρχει ανθρώπινο δυναμικό να πάει στα γραφείο και όλοι ψάχνονται πανικόβλητοι. Στις συνεντεύξεις που πήρα μου έτυχαν διάφορα φρούτα αλλά τα καλύτερα ήταν δύο: ένας που δε θυμόταν το νούμερο του δρόμου στον οποίο μένει επί 19 χρόνια (28ης Οκτωβρίου ψέλλισε μετά από κανά δύο λεπτά αλλά το νούμερο όσο και να προσπάθησε δεν το κατάφερε όταν τον ρώτησα που μένει) και ο άλλος που έγραψε απόφΥτος ΤΕΙ (μάλλον γιατί από το πολύ διάβασμα “φύτεψε”, η δυσλεξία απορρίπτεται γιατί τα υπόλοιπα ήταν σωστά). Για τη χρήση υπολογιστών δε το συζητάμε: ποσοστό 3% και αυτό με βασική χρήση Word και όχι Excel. Μάλλον η Ελλάδα πάσχει, τουλάχιστον όσοι δεν μένουν στην Αθήνα. Η διαφορές αντί να αμβλύνονται, αυξάνουν και νομίζω πως έχουμε χάσει το παιχνίδι. Ελπίζω να μην είμαι εδώ να το δω να συμβαίνει, όπως πχ στη Γαλλία.

Τελειώνοντας, να σας πω περί τίνος πρόκειται το ηχητικό ντοκουμέντο. Είναι η κωμική αναπαράσταση μιας πρωινής φρουράς κάποιο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου. Επόπτης στρατοπέδου ένας λοχαγός, ΑΥΔΜ ένας υπολοχαγός και η ώρα ήδη 07:45. Η φρουρά έχει σχεδόν μαζευτεί εκτός από αυτούς που είναι στον 3ο Λόχο (το πιο μακρινό κτίριο από τον τόπο της φρουράς). Τελικά ήρθανε όλοι εκτός από έναν θαλαμοφύλακα, τον τύπο που φτιάχνει τους καφέδες στο κυλικείο, ο οποίος περπατούσε αργά και με τα χέρια στις τσέπες ενώ τους έχει δει όλους συγκεντρωμένους να τον περιμένουν. Έτσι αρχίζει να λέει ο επόπτης, σε σχετικά ήρεμο τόνο:
- Με το πάσο σου… Μη βιάζεσαι… Σε περιμένει ο επόπτης, ο λοχαγός σου, ο κύριος υπολοχαγός ο ΑΥΔΜ…
… και ξαφνικά…
- Για τελείωνε, κάνε μου τη χάρη… Περιπτωσάρα…

Τον λοχαγό τον κάνει με 100% επιτυχία και στη χροιά της φωνής ένας τύπος που έβαλε βύσμα και πήγε προεδρική φρουρά και κατάφερε να τον διώξουν από εκεί τις πρώτες μέρες γιατί τσακώθηκε με έναν λοχία εκεί μέσα. Στο μεταξύ στο λόχο μας είχαμε τον μεγάλο του αδελφό (που όμως ήταν πολύ πιο κοντός) που ένα βράδυ τσακωνόταν με τη μάνα του γιατί ο αδερφός του ήταν στην Αθήνα και αυτός στην Αλεξ/πολη…

Και για να γίνω τυπικός Έλληνας φαντάρος: “Πο****να Γκατζολία, δεν έμεινε καμία” ;-p Αύριο, Δευτέρα τέτοια ώρα θα είμαι στην Αθήνα. Δεν ξέρω πότε θα δω τον καθένα σας αλλά υπάρχουν άλλες προτεραιότητες οπότε θα επικοινωνήσω εγώ μαζί σας Έχω δέκα μέρες προτού παρουσιαστώ στην επόμενη μονάδα οπότε θα τα κανονίσουμε όλα όσα είναι δυνατόν…